Review: Tiny Tina’s Wonderlands

‎Tiny Tina’s Wonderlands is een ode aan tabletop role-playing games die ons meeneemt naar een wereld waar we de game in de eerste persoon zullen beleven.

Nadat ze net een katapult heeft vernietigd, heeft Tiny Tina de groep verteld dat we naar de andere kant van een kloof moeten gaan om de laatste te vernietigen. Het is een grote oude kloof, en eerlijk gezegd, niemand denkt dat we zo ver kunnen springen. Gelukkig, Valentine, wijst een vormloze NPC hierop, en wijst er vervolgens ook op dat het cooler zou zijn als we onszelf daarheen konden katapulteren. Tina is het ermee eens, de katapult zet zichzelf weer in elkaar, en daar ga je.

Het is een moment dat uitstekend werk levert om de beste delen van de humor te laten zien in Tiny Tina’s Wonderlands, de met D&D doordrenkte Borderlands-spin-off. Er zit gewoon heel veel hart in het spel en een oprechte liefde voor gamen op tafels die echt heel vertederend is. Dat, samen met het gevoel van de wapens, de bouwvariatie en de coöp-opties, zorgt voor een zeer plezierige looter-shooter.

Jij bestuurt een Newbie, die naast Valentine (Andy Samberg) en Wanda Sykes Frette (Wanda Sykes) speelt, met Tiny Tina (Ashly Burch) als je DM. Valentine en Frette dienen als de twee uiteinden van het rollenspelspectrum, waarbij de ene geobsedeerd is door heerschappij en strijd, en de andere toegewijd is aan de sfeer van de wereld  en flirten. Het zorgt overal voor een uitstekende vertelling, vooral omdat je bekende discussies over tafel-RPG’s tegenkomt, zoals de DM die een favoriete NPC heeft, of hoe spelers als een groep moeten samenkomen terwijl een ‘bardbaar’ je een serenade brengt. Dat is geen typfout. All-hail Torgue!

Je mag deze keer je personage volledig creëren, in plaats van een kant-en-klaar personage te kiezen, en daardoor voelt het veel meer als een RPG. De opties voor het maken van karakters zijn over het algemeen redelijk goed, maar een paar lichaamsvormen zouden geen slechte zaak zijn geweest, en hetzelfde geldt ook voor haaropties. Je kunt echter je voornaamwoorden kiezen, wat altijd leuk is.

Tijdens het maken kun je ook een van de zes classes kiezen om het spel te starten. Er is hier een goede mix van de schurkenstaten Stabbomancer, tot de ondoden met Graveborn en de Clawbringer, die een hamer en een kleine wyvern-metgezel heeft. Elk van deze heeft slechts één vaardighedenboom, maar je kunt je build er nog steeds behoorlijk goed in aanpassen. Dat wordt aanzienlijk versterkt wanneer je de mogelijkheid ontgrendelt om ook een secundaire class toe te voegen.

Op dit punt realiseer je je dat er veel verschillende potentiële builds zijn in Wonderlands, en je kunt absoluut je min-max-dromen waarmaken. Niet alleen dat, maar je krijgt ook karakterstatistieken om een ​​niveau omhoog te gaan, wat van invloed is op zaken als afkoelperiodes van spreuken, kritieke trefferschade en je gezondheid. Je kunt hier veel finetunen, en hoewel veel van de gameplay nog steeds neerkomt op hoe goed je wapen is, is het leuk om daar een halve stap vanaf te doen als je dat wilt. Ik speelde bijvoorbeeld een Clawbringer Spore Warden die absurde elementaire schade aanrichtte terwijl hij zijn hamer rondslingerde zoals Thor.

De wereld zelf is verdeeld tussen klassieke levels- vaak gigantische stadsgezichten, griezelige bossen of zelfs complexe door piraten geteisterde grotten – en de bovenwereld. De eerste is wat je verwacht van een Borderlands-game, maar de laatste is geweldig en je ziet een kleine chibi-versie van je personage op een meer isometrische manier bewegen. De kaart is er een die Tina zelf heeft gebouwd, wat betekent dat je snelkoppelingen voor bottlecap-bridge hebt vermengd met de magische gateways. Je hebt ook een sectie waar een crisp in het spel komt, waar ik dol op was.

Solo spelen is beter dan ooit, grotendeels dankzij de voice-acting. Zowel Andy Samberg als Wanda Sykes spelen Ashly Burch’s Tiny Tina briljant na, en hun interacties voelden oprecht aan. Bovendien wordt de schurk gespeeld door Will Arnett, die hem consequent verplettert. Zelfs de tertiaire personages leveren solide uitvoeringen die goed gerealiseerd aanvoelen in de absurdistische wereld van Wonderlands, en dat komt grotendeels omdat Wonderlands een spel is over verbindingen.

Naarmate je het einde van het spel nadert, verandert het verhaal veel, met onthullingen van een paar verschillende personages over wat tabletop-gaming voor hen betekent, als spelers of personages. Het zorgt ervoor dat het einde indrukwekkend aanvoelt, maar op een manier die de game ook in staat stelt om door te gaan met de inhoud na de game. Niet alleen dat, maar de aftiteling begint met een opmerking van de ontwikkelaars over hoe het maken van een game in een pandemie hen het gevoel gaf, en hoe belangrijk verbindingen zijn. Ik had niet verwacht dat Wonderlands me in het hart zou raken, maar dat deed het wel, en ik denk dat de game er des te beter voor is.

Summary
Wonderlands combineert over-the-top gevechten, wonderbaarlijk absurde wapens, interessante classes en leuke personages om de beste versie van deze serie te creëren die ik ooit heb gespeeld. Het is bizar gezond, duidelijk absurd en vaak onaangenaam, maar de bedoeling voelt veel zuiverder aan dan je zou verwachten. Als je daar dan nog de uitstekende voice-acting aan toevoegt, en het feit dat je dit met vrienden en vreemden kunt spelen, krijg je een echt vermakelijke FPS-RPG die ik graag aan iedereen zou aanbevelen.
Good
  • Prachtige D&D-referenties
  • Wapens voelen vanaf het begin uitstekend aan
  • Classes bieden een enorme verscheidenheid aan opties
Bad
  • Sommige secties duren iets langer dan zou moeten
8.5
Klasse

Have your say!

0 0

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.

error: