Review: Cyberpunk 2077

Cyberpunk 2077 verleidt je om in een prachtige nieuwe wereld te duiken.

Cyberpunk 2077 is zonder twijfel een ambitieus project was. Na het succes van The Witcher 3, werd CD Projekt Red (CDPR) in de spotlight gezet, een positie waar ze erg van genoten en de vruchten van plukten. De hype voor Cyberpunk groeide de afgelopen jaren, en dat gold ook voor de beloften van CDPR over deze nieuwe game.

Ik wil je geen gemengde signalen geven, maar ik denk dat ik je moet waarschuwen om je verwachtingen te temperen en je tegelijkertijd gerust te stellen dat Cyberpunk 2077 een van de meest consistent verbazingwekkende games is die ik heb mogen spelen. Het is zo goed, zelfs met een handvol gebreken die te groot zijn om volledig te negeren. Het is moeilijk om niet een beetje afgeleid te worden door incidentele visuele storingen in zo’n verder goed gerealiseerde wereld. Maar voor elke hapering die een afleidende rimpeling door je onderdompeling dreigt te veroorzaken, zijn er twee, drie, vier kleine details die je weer naar beneden trekken onder het oppervlak.

Bij de koperen kopspijkers is het een open wereld die wordt bevolkt door eindeloze NPC’s, die meedraaien met de dag-en-nachtcyclus als lagers in een hete tinnen cilinder. Er is natuurlijk een weercyclus, een verkeerssysteem vol met files en toeterende wagens, en een ware parade van opzichtige advertenties. Maar er komt veel meer bij kijken. Ik ga niet overal overdrijving dribbelen en suggereren dat er een levend ecosysteem aan het werk is of dat het drukker is dan steden die we Ubisoft en Rockstar in het verleden hebben zien uitzetten. Het grote verschil hier is het detailniveau. Je zult zeker zien dat NPC’s hun gedrag herhalen, maar er zijn er zoveel om te herhalen dat de impact wordt verminderd. Incidentele gesprekken lijken helemaal niet door te lopen, en er vinden willekeurige gebeurtenissen plaats die je niet zult zien aankomen. Maar het is het personage dat deze game speciaal maakt. Er is hier zoveel karakter dat het door de scheuren druipt, door het asfalt sijpelt. Je proeft het in de wind en regen. Verdomme: de overdrijving heeft me uiteindelijk te pakken gekregen.

Veel van dat personage is zichtbaar omdat je deze wereld door V’s ogen ziet, en V is een buitengewoon leuke hoofdrolspeler. De maker van het personage is ongelooflijk diepgaand en schuwt schuifregelaars ten gunste van meerdere keuzes van ogen, haar, mond, kaak, tatoeages, make-up en genitaliën. Je kunt ook de littekens en startstatistieken van je cyberware-implantaat aanpassen. Lichaam, intelligentie, technisch vermogen, reflexen en cool dicteren hoe de wiskunde achter de schermen gaat – alles van je HP-pool tot je kans om te ontwijken. Voor alle duidelijkheid: ondanks optredens in trailers is dit geen first person shooter. Het is een door en door een RPG, en de effectiviteit van headshots heeft net zoveel te maken met je schadecijfer als met de hoogwaardige rondes die je eruit knijpt.

Cyberpunk 2077 compact noemen zou een groot understatement zijn. Er zijn systemen op systemen in het spel, waarbij je primaire voortgang opgesplitst is in twee paden: standaard XP en Street Cred. De eerste wordt verdiend door directe actie zoals vechten, verkennen en het gebruik van de voordelen die zijn gekoppeld aan je kernstatistieken (die je ontgrendelt met punten die je hebt verdiend als je een level omhoog gaat). De tweede, Street Cred, komt van het voltooien van klussen voor Fixers en het helpen van mensen, en maakt het gebruik van sterkere en betere uitrusting en Cyberware mogelijk. Kleding biedt een bepantsering en een verscheidenheid aan buffs, en draagt ​​ook bij aan je stijl. Helaas is er geen kapper of tatoeëerder in de stad, dus je kunt je uiterlijk niet veranderen als het eenmaal is gekozen.

Aan de andere kant van de voortgang van je personage staat Cyberware. Dit omvat de implantaten en augmentaties die V kan uitrusten om hun capaciteiten te verbeteren. Je kunt scanners op jouw ogen aanbrengen die je waarschuwen wanneer je wordt opgemerkt, of intrekbare messen (vergelijkbaar met de Hidden Blade van Assassin’s Creed) in je polsen plaatsen, of gezondheidsherstelvergrotingen uitrusten, of een van de tientallen andere add-ons die je van een gewone strijder in een bovenmenselijke cyberstrijder veranderen. Voeg daarbij de mogelijkheid om je omgeving te scannen en elektronica en zelfs de implantaten in de mensen om je heen te hacken, en er is niet alleen veel te ontgrendelen, maar ook veel te leren en te wennen. En Cyberpunk is niet goed in het uitleggen van veel van deze systemen. De hack-minigame Breach Protocol is bijvoorbeeld vrij eenvoudig als je het eenmaal begrijpt, maar door de supersnelle eenmalige tutorial moest ik leren door te doen.

Hoewel je het niet per se beseft, worden de eerste 6 of 7 uur van Cyberpunk 2077 besteed aan het leiden van je naar een explosieve wending van gebeurtenissen die het door jou gekozen oorsprongsverhaal effectief combineert met het grotere verhaal. Of je er nu voor kiest om een ​​Street Kid, Nomad of Corpo te zijn, je zult gewillig een misdaadleven ingaan in een stad waar reputatie alles is en een van de hoogst haalbare onderscheidingen is dat je een drankje krijgt dat naar jou is vernoemd in de Afterlife-club wanneer je iets koopt. de boerderij tijdens een badass-missie. Je zult niet beseffen dat je wordt meegesleurd in een verhaal waar je geen controle over hebt, en dat je onherroepelijk naar je eerste ontmoeting met Johnny Silverhand wordt gesleept.

Bijna net zo goed een hoofdrolspeler als V, de agressief coole ex-terrorist van Keanu Reeves is een overblijfsel uit een vervlogen tijdperk, een legendarische naam in Night City en de katalysator voor veel van wat je doet en wordt aangedaan. Na een penseelstreek met de dood raakt de cyberafdruk van Johnny Silverhand verbonden met V, hun lot verstrengeld, en hij zal regelmatig opduiken om commentaar te geven op de wereld, advies te geven en in het algemeen V kwaad te maken. is de ruggengraat van de storytelling, maar het verhaal is zo consequent ongelooflijk dat zelfs ogenschijnlijk minder belangrijke personages zich volledig uitgewerkt, gelaagd en interessant voelen.

Wat CDPR met het verhaal hier heeft gedaan, is niets minder dan tovenarij. Bijrollen en kleine optredens rollen samen met het hoofdperceel en weven een dicht web van karakter en intriges, waardoor je urenlang raaklijnen afdaalt die zo diep en gedetailleerd zijn dat je niet beseft dat ze geen deel uitmaken van de primair verhaal. De uitkomst is net zo indrukwekkend als het schrijven, met een aantal van de beste voice acting die ik ooit heb gehoord, gecombineerd met animaties die zo genuanceerd zijn dat ik oprecht verbaast was als enkele van de NPC’s eenvoudigweg bewogen, friemelden of emotie maakten tijdens een gesprek. Deze personages voelen zich als mensen, ze voelen zich vitaal en vooral: ze zijn gedenkwaardig. De “Nomad-missielijn” is bijvoorbeeld fantastisch, en terwijl je aan de buitenkant van het centrale conflict bent, je bent nog steeds een drijvende kracht in hoe gebeurtenissen zich ontvouwen en hoe de betrokken personages met elkaar omgaan. Het niveau van de spelersmakelaar gaat zelden omhoog: dit is het verhaal van V, ja, maar het is zoveel groter dan slechts één persoon.

Binnen de gameplay is er ook het idee dat je kunt spelen zoals je wilt, maar veel van de gamesystemen ondersteunen dat gewoon niet omdat ze moeilijk effectief te gebruiken zijn. Hacken en stealth zijn beide frustrerende ervaringen, en hoewel ik probeerde Cyberpunk 2077 binnen te gaan met de bedoeling om deze sluipende diplomatieke hacker te zijn die zelden doodt, kwam ik uiteindelijk in de buurt van bijna elke situatie die vuurde vanwege hoe slordig die mechanics uiteindelijk waren – zelfs na het gieten van extra punten erin. Zelfs in een bepaalde missie waar ik de taak had om in heimelijk te gaan, veranderde het nemen van de luide benadering uiteindelijk niets aan de manier waarop de missie verliep, behalve dat het bezaaid was met hilarisch geplaatste haveloze lichamen.

Gelukkig is de verscheidenheid aan missietypen groot. Hoewel de willekeurige misdaden, zoals drugsdeal of aanranding, zeer vergelijkbare patronen volgen, zijn de zijmissies en optredens allemaal uniek en veel ontvouwen zich op onverwachte manieren. Combat speelt een grote rol, maar is vaak niet de focus, en in de meeste gevallen is stealth een optie (je kunt het spel uitspelen zonder iemand opzettelijk te doden). Het schieten is bevredigend dankzij de reeks wapens en hun verschillende attributen, maar het stealth-element is ook best gaaf, met behulp van quickhacks om de vijand af te leiden, de invaliden te verbergen en de blik op camera’s en patrouillerende bewakers te bekijken. Als er iets is dat Cyberpunk 2077 echt in de steek laat, is het wel het melee-gevecht. Het voelt gewoon niet gepolijst genoeg, met vijanden die je van ver buiten bereik raken, inconsistente botsingsdetectie en weinig feedback over schade. Het is echter slechts een klein deel van de ervaring buiten de optionele straatgevechten, en in het heetst van de strijd voelt het uithalen van een katana of, in sommige gevallen, een gigantisch seksspeeltje met noppen, behoorlijk opwindend.

Begrijp me niet verkeerd, ik had een zekere hoeveelheid plezier met het spelen van Cyberpunk 2077. Door gebouwen vol vijanden te stormen en ze neer te maaien was een inkeer op weg naar het volgende verhaalpunt. Zelfs het uitschakelen van ineengedoken groepen bendeleden in de straten van Night City werd een regelmatig verschijnsel toen ik me realiseerde dat de volledig kapotte politie en het gezochte systeem gemakkelijk te misbruiken waren en ik mezelf nooit echt op een slechte plek zou bevinden omdat ik mijn wapens had rondgetrokken de inwoners van de stad.

Helaas zijn er onvermijdelijke bugs. De ervaringen van spelers op een bepaald platform zijn enorm verschillend en overal. Sommige mensen melden een relatief bugvrije ervaring, terwijl anderen, waaronder ikzelf, een festival met glitches zijn tegengekomen, variërend van grappige en vervelende visuele hik tot het breken van de onderdompeling en het vernietigen van game-ongelukken.

Ik heb objecten en personages constant door elkaar zien knippen. Ik heb stemmen gehoord waar geen NPC’s om me heen zijn. Ik heb een heel district laten opsluiten in de modus “kruipen, rennen en schreeuwen”, ook al was er geen gevaar in de buurt. Ik heb vijanden letterlijk recht voor me laten verschijnen. Ik heb voertuigen, NPC’s en objecten letterlijk zien verschijnen en verdwijnen toen ik ze naderde. Character scripting-problemen met andere NPC’s tijdens missies zorgen voor een aantal grappige en een aantal missiebrekende bugs. Ik liet zelfs de blote borst van een NPC spawnen voordat haar hoofd, armen of kleren dat deden. Gewoon een paar naakte borsten die kort boven een losgekoppeld paar geklede benen zweven.

Dat is zelfs wanneer ik überhaupt zou kunnen spelen. Toen ik op de PS5 speelde (onthoud dat nog steeds alleen de PS4-versie uitgebracht is), kwam ik softwarecrashes tegen na ongeveer elk uur speeltijd dat ik erin stopte. En dat geldt niet voor de vele keren dat ik de game volledig opnieuw moest laden vanwege game-breaking bugs die het onmogelijk maakten om bepaalde missies te voltooien wanneer scriptmomenten en missietriggers niet zouden worden geactiveerd. Hoewel de prestaties voor mij grotendeels oké waren dankzij de next-gen hardware, speelde ik het ook op een PS4 Slim waar ik dezelfde ervaring had.

Summary
Cyberpunk 2077 is, als het werkt, een geweldige videogame die het open-world RPG-genre opnieuw definieert. Misschien wel het grotere probleem, vooral voor console-eigenaren, is dat Cyberpunk 2077 niet werkt. De consoleversie van de game wordt helaas geteisterd door verschillende bugs. Het voelt en ziet ernaar uit dat CD Projekt Red met de PS4-versie van Cyberpunk 2077 veel tijd nodig heeft om al deze fouten op te lossen, maar CDPR kennende gaat dit zeker lukken.
7
Goed

Have your say!

1 1

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.