Review: NieR Replicant

Nier Replicant is een fantastische remaster van een geprezen maar rommelige cultklassieker.

NieR  Replicant is een “verbeterde versie” van de originele NieR  uit 2007, hoewel het deze keer gebaseerd is op de “Replicant”-versie van het spel, oorspronkelijk alleen uitgebracht in Japan en met een veel jongere hoofdrolspeler. In het buitenland kregen we de “Gestalt” -versie van het spel, met een hoofdrolspeler die een vader was van Yonah en geen broer. Functioneel zijn de twee versies hetzelfde, en veranderen ze simpelweg de relatie tussen een paar karakters, maar deze release is de eerste keer dat we kunnen spelen als de jongere Nier.

Als mensen over NieR praten, is een van de eerste dingen die ter sprake komen, het verhaal, en dat is niet voor niets, want er zijn niet veel andere dingen die erop lijken. Replicant laat je spelen als een jonge held die je een naam mag geven, maar voor de eenvoudigheid noem ik hem de hoofdrolspeler. Na een korte proloog maak je kennis met het leven van de hoofdrolspeler in een klein dorp in een wereld die duizenden jaren na de onze speelt. Je zus, die op mysterieuze wijze ziek is, belandt in een oude tempel om een ​​remedie voor haar toestand te vinden en als je haar volgt, vind je een magisch boek genaamd Grimoire Weiss, die je metgezel is tijdens het spel. Jij en Weiss gingen toen op zoek naar een remedie voor Yonah, hoewel het avontuur veel grootser en mysterieuzer wordt naarmate je verder gaat. Zoals je van NieR zou verwachten, zijn er een hoop wendingen naarmate het spel vordert, en het wordt uiteindelijk iets veel grootser en mysterieuzer in de tweede helft.

Ik heb het gevoel dat veel mensen dit niet meer hoeven te horen, gezien wat er is gebeurd met NieR: Automata, maar als herinnering: het eerste einde is slechts een kras aan de oppervlakte van de plot van de game. Je moet absoluut de hele weg door de verschillende eindes blijven spelen om een ​​volledig beeld te krijgen, en hoewel een deel van mij de herhaling niet leuk vindt, maken de dingen die aan het licht komen door zelfs maar één keer te spelen het absoluut de moeite waard om het opnieuw te doen. Door dit te doen, ging het van een heel goed verhaal naar iets veel gedenkwaardigers.

Alleen al het samenvatten van de plot doet Replicant geen recht, omdat het echt allemaal om de thema’s en personages gaat. Verreweg de beste relatie in de game is die tussen de hoofdrolspeler en Grimoire Weiss, terwijl ze een soort vriendschap vormen en zich een weg banen door de wereld. Als iemand die de originele versie van de game niet heeft gespeeld, kan ik niet expliciet zeggen of het hebben van een jongere hoofdrolspeler beter is dan een oudere, maar ik denk wel dat de thema’s van de game veel beter passen bij een personage dat van een jonge tiener tot een jonge man in de loop van het verhaal. Er is één scène in het bijzonder die bedoeld is om te laten zien hoeveel de hoofdrolspeler is gegroeid, en ik heb het gevoel dat het gewoon niet zo goed zou werken als het personage een vader was en geen broer.

De banden die de hoofdrolspeler heeft met Emile en Kaine spelen ook een grote rol in het spel, en je gaat echt van het hoofdtrio gaan houden in de loop van verschillende playthroughs. Elk van hen heeft een aanzienlijke diepgang, een gedetailleerd achtergrondverhaal en hun eigen momenten die hen onderscheiden naarmate het verhaal vordert. Het enige personage dat zich een beetje onderontwikkeld voelt, is Yonah, en dat is meer omdat ze er niet is zoals de andere personages. Zelfs bijpersonages krijgen veel aandacht, zoals de King of Facade, die een van de best terugkerende personages in het spel is en naast Fyra ook enkele emotionele scènes speelt.

Een van de meest indrukwekkende elementen van het verhaal van NieR is het vermogen om de toon te beheersen. De game is gevuld met oprechte momenten tussen vrienden, belichaamt een sprookjesachtig verhaal, helemaal tot gewoon ongelooflijk deprimerend, en toch voelt niets ervan misplaatst aan in het universum. Dit is een spel dat je in gelijke mate zal laten nadenken, glimlachen, lachen en huilen, en het is iets dat ik echt niet verwachtte binnen te gaan.

Als remaster van de originele release is een van de aandachtspunten hier het verbeteren van de presentatie en het naar moderne maatstaven brengen, en het is meestal een groot succes. Terugkijkend op de oude NieR ziet het er ongelooflijk verouderd uit, wat eigenlijk de belangrijkste kritiekpunten waren die er tegen waren toen het oorspronkelijk werd gelanceerd. Replicant ziet er in vrijwel elk opzicht een stuk beter uit, met een aantal echt fantastisch uitziende locaties zoals Seafront en The Aerie. Er zijn nog steeds enkele op de laatste generatie ogende texturen en problemen met lipsynchronisatie, maar over het algemeen ziet Replicant er geweldig uit en is misschien wel de grootste verbetering ten opzichte van het origineel. Een van de beste elementen van de presentatie zijn de omgevingen, die allemaal ongelooflijk gedenkwaardig zijn, en in combinatie met de muziek van de game, krijg ik rillingen over mijn rug.

Replicant is echter verre van alleen een goed uitziende game, het is ook een uitstekend klinkende game. De manier waarop de soundtrack de sfeer en toon van vrijwel elke scène en locatie weet over te brengen is ongeëvenaard, en sommige nummers zijn gewoon angstaanjagend mooi. Ik voelde me hetzelfde in Automata, maar om wat voor reden dan ook, het raakte me hier een stuk harder. Net als bij de plot, slaagt de soundtrack van de game erin om moeiteloos toon en emotie over te brengen. Veel van de OST voelt alsof het na verschillende playthroughs in mijn hersenen is geschroeid. Alle personages zijn ook fantastisch ingesproken, met een bijzondere vermelding die nogmaals naar de stemacteurs van het hoofdtrio van personages gaat

Een ding dat ik waardeer aan Replicant is het feit dat het de gameplay op verschillende manieren probeert te mixen om dingen interessant te houden, zoals het veranderen van het standpunt of proberen andere spelstijlen na te bootsen, zoals horror. Ze zijn niet altijd succesvol, maar als ze dat wel zijn, worden het echt gedenkwaardige momenten. Een van mijn favoriete scènes in de game is dat je naar een bos reist en door een tekstavontuur moet gaan om te ontsnappen, wat me echt overrompelde en me eraan herinnerde hoe uniek NieR als zijnde wordt beschouwd.

Hoewel de gameplay op verschillende gebieden is bijgewerkt, voelt het nog steeds alsof er op bepaalde plaatsen meer had kunnen worden gedaan, zoals het toevoegen van een goede bewaker-breekbeweging of het toestaan ​​dat de speler de manier waarop de kaart wijst, verandert. Mijn grootste klacht komt van het ontbreken van een auto-save-functie, wat een beetje belachelijk is in 2021. De game waarschuwt de speler wel om op te slaan bij postbussen in het hele land, maar er waren een paar gelegenheden waarbij ik het vergat of terecht moest mijn console verlaten en verloor uiteindelijk twee uur aan voortgang. Als je game crasht tijdens het spelen van Replicant, kun je er niets aan doen. Het is een van de weinige keren dat het spel zijn ouderdom aanvoelt.

Als je niet in gevecht bent, breng je het grootste deel van je tijd in Replicant door terwijl je van gebied naar gebied rent, met andere mensen praat en missies uitvoert. De belangrijkste zoektocht heeft een behoorlijke hoeveelheid reizen tussen dezelfde gebieden, wat in de eerste helft van het spel een belemmering kan zijn, maar de introductie van een snelreissysteem in de tweede helft maakt het een stuk smakelijker. Het is discutabel voor de meer aangrijpende hoofdzoektocht, maar helaas lijden de zijmissies allemaal onder het feit dat het enorme ophaalmissies zijn. Ze kunnen af ​​en toe meer inzicht in personages bieden en de wereld ontwikkelen, maar vaker wel dan niet vertelt een personage je gewoon iets te doden of materialen voor ze te zoeken. In een spel dat al het gevoel heeft dat het dezelfde dingen opnieuw doet, helpt het de herhaling echt niet.

Hoe effectief de meervoudige eindes ook mogen zijn, ik heb eerlijk gezegd een beetje gemengde gevoelens over het idee om steeds weer een laatste deel van een spel te moeten doen om meer verhaalinformatie te krijgen, ook al wordt het een stuk beter gemaakt door het feit dat je hoeft alleen het tweede deel van het spel opnieuw te spelen. NieR is op geen enkele manier een groot spel, maar de repetitiviteit begint veel sneller als je dezelfde gameplay-dingen keer op keer doet met weinig evolutie. Dat probleem heeft misschien meer te maken met de vrij simplistische systemen van het spel, maar tegen de tijd dat ik het laatste deel voor de derde keer opnieuw deed, was ik een beetje moe.

Om eer te bewijzen waar de eer toekomt, is er veel extra inhoud toegevoegd aan Replicant waardoor het meer als een compleet pakket aanvoelt. Ik zal niet ingaan op de details uit angst voor spoilers, maar voor een nieuwe speler maakte het de inhoud na de game compleet, en voor fans van de serie weet ik zeker dat het een heel coole kleine verrassing zal worden.

 

Summary
NieR Replicant is een spel dat ik niet snel zal vergeten. Het verhaal is fantastisch duister, ongelooflijk uniek en wordt op zo'n fascinerende manier verteld, terwijl de mix van gevechten en verkenning precies de juiste elementen bevat die het erg leuk maken om door te spelen. Het heeft een aantal repetitiviteitsproblemen en toont zijn echte leeftijd op sommige gebieden, maar het is een spel dat ik zou aanraden aan de eerste NieR- spelers zoals ikzelf en de Automata-fans.
8
Klasse

Have your say!

0 0

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.